Barış nefisten vazgeçmektir, sabırdır, başkalarına tahammüldür. İnsan başkalarından barış ister, huzur ister ama kendisi barışın gereklerini yerine getirmek için bir çaba sarf etmezse bunun bir anlamı kalmaz.
Barışı temin edecek temel değerlerini; güzel ahlak, hak, adalet, hürmet, merhamet, şefkat, yardımlaşma, itaat etme olarak sayabiliriz. Daha fazlası da var ama biz bu kadarı ile yetinelim.
Toplumsal huzursuzlukların tamamı bu değerlere önem vermemekten kaynaklanır. Bir haksızlık olduğunda neme lazım diyorsak, bana dokunmaya yılan bin yıl yaşasın kelimeleri ağzımızdan dökülebiliyorsa işimiz bitik demektir. Böyle bir durumda barıştan huzurdan bahis açarsak, bu kelimeler herhalde utancından mezara girecektir.
Sen çalış ben yiyeyim, Benim karnım tok olduktan sonra başkası açlıktan ölse bana ne gibi cümleler de barışsızlığın ve anarşinin kaynağını oluşturuyor.
Biz bunlara azamî ölçüde dikkat edelim, bakın o zaman barışın nasıl da tadına doyum olmaz bir lezzet olduğunu göreceksiniz.
Dünya yaptıklarının pişmanlığı ile yanan insanlarla dolu. Mezarlıklar hep bu barış uğruna canlarını feda edenleri kucaklamış. Bir de bu işin hesabı var. Hesabı kolay vermek barışı zinde tutmakla, dostlukla, şefkatle, merhametle, herkesi kucaklamakla eşdeğer olsa gerektir. Allah hesabını kolay verenlerden eylesin.
Dünya küçük bir niza için bile değmez. Kim kazık çakmış ki... Ballı barış varken o zaman niye bu kavgalar, niye bu savaşlar?
Nefsinizden, enaniyetinizden vazgeçiniz ki, utancından mezara saklanan barış gelsin, huzur gelsin.
